Wiebe Dijkstra

Wiebe Dijkstra was tot 1 maart 2011 teamcoördinator bij De Herberg in Zwolle vanuit de RIBW IJssel-Vecht die de zorg levert aan cliënten die daar wonen en verblijven. Afgelopen jaar stond in het teken van de eerste ervaringen op de nieuwe locatie en de samenwerking met de centrale toegang.

Slag
“De centrale toegang is in 2009 begonnen. Het was de bedoeling dat alle nieuwe cliënten die zich in Zwolle melden via een centraal punt geregistreerd en gevolgd werden. In 2010 is de slag gemaakt dat we nu alle dak- en thuislozen in beeld hebben, dus ook die al in instellingen verbleven”, vertelt Wiebe. “Ander voordeel is dat mensen die specifieke zorg nodig hebben ook sneller in de goede voorziening terecht komen en ze daardoor de zorg krijgen die ze nodig hebben. Daarvoor was het vaak afhankelijk van waar de dak- en thuisloze binnenkwam en waar die instelling contacten had.”

“Ik heb mij voorgesteld dat door de centrale toegang de discussies over waar de nadruk van de zorgvraag ligt makkelijker gevoerd kunnen worden. Soms kom je er als ketenpartners niet uit waar het zwaartepunt ligt: is iets vooral een psychische aandoening of is verslaving de kern van het probleem?” Wiebe vindt dat de centrale toegang ook een rol zou kunnen krijgen in het begeleiden van mensen als ze zelf willen kiezen hoe ze zorg willen ontvangen. “Die keus hebben ze, maar zonder begeleiding is de kans groot dat ze hun toevlucht zoeken tot middelen- en medicijngebruik. Als die mensen al op dat keuzemoment hulp krijgen, is de kans misschien kleiner dat ze uiteindelijk in de opvang terecht komen.”

Meer dan onderdak

“De Herberg is meer dan onderdak. Soms gaat het er ook om dat we simpele dingen kunnen regelen, waardoor mensen snel weer zelfstandig gaan wonen bijvoorbeeld het regelen van een uitkering bij de gemeente. Het is wel zo dat hoe langer mensen dak- of thuisloos zijn het steeds moeilijker wordt om het tij te keren.” Er is veel overleg met onder andere de wijkraad waar ook politie aan deelneemt. Het maakt dat mensen sneller bellen als er overlast is. “Een voordeel van maatschappelijke opvang geconcentreerd op een locatie is dat de samenleving sneller akkoord is als ze weten dat de mensen op die plek opgevangen worden. Het is een groep mensen die door de samenleving als lastig ervaren wordt en de omgeving wil weten waar die groep mensen is”, aldus Wiebe.

Kleinschalig en zelfvoorzienend

Wiebe’s advies aan gemeenten is om voor voorzieningen te zorgen die er goed uitzien, dus geen langdurige opvang in containers. “We zien namelijk dat de doelgroep dat waardeert en er zelf voor gaat zorgen dat zo’n locatie onderhouden wordt en in goede staat blijft. In Kampen hadden we een mooie locatie, toen bleek dat de villa waarin men woonde op termijn gesloopt zou worden. Hiermee verdween ook de motivatie om de woning te onderhouden. Het biedt structuur en doel voor de bewoners als ze iets blijvends hebben.” Ook denkt Dijkstra dat kleinschalige voorzieningen die self-supporting zijn en actief in de omgeving staan beter zijn dan een grote voorziening. “Je spreidt de overlast over de stad, waardoor het misschien op termijn ook niet meer als overlast wordt gezien.”